Hello 2015 – A Sydney to Melbourne Roadside Story

English versions will be published later this week

Hi guys,

Kerst is alweer voorbij en om eerlijk te zijn, ik heb nog nooit zo’n saai kerst gehad. Totaal geen backpackers in het hostel, een stad dat wat wegheeft van een spookstad and de hele dag regen. Wollongong heeft compleet lege strate op kerstdag en ’s middags dan gaat iedereen met familie en vrienden naar het strand. Nog nooit zag ik zo’n vol strand (waar er toezicht was) en iedereen had koelboxen bij.

Daar was ik dan terug in de grootste stad van Australië, Sydney. Het moment dat je de stad inreed, werd je verwelkomd door borden met de waarschuwing dat er dubbele punten van je rijbewijs gaan bij een overtreding en dat er zich enorme vertraging zullen voordoen op NYE14. Wel, voor mij is dat nu eens geen probleem want ik verbleef in een hostel in het centrum van Sydney. Dus ik kon kiezen om ofwel het openbaar vervoer te nemen of te voet George St. uit te lopen naar de festiviteiten.

DSCF3171

Aangekomen in het hostel werd ik direct verwelkomd door een Australiër uit Victoria. Verzot op reizen en de eerste die België kende om een reden niet verwant aan chocolade maar om de oorlogen (uiteraard een interessant toppic als student geschiedenis). Hij was op roadtrip met een Amerikaanse vriend. ’s Avonds dan het derde deel van The Hobbit trilogie bekeken – moeilijk om te volgen als je de twee vorige delen niet hebt gezien – met hen in één van Sydney’s cinema’s. Van de prijzen voor een film val je hier gewoon achterover: AUD 20,50 voor studenten en AUD 24 voor volwassenen. Geschift, maar Sydney is minstens 30-50% duurder dan de rest van Australië. Keep in mind, het grootste IMAX scherm staat ook in deze stad en een ticketje kost maar liefst $30,50.

Maandag ook even een bar opgezocht samen met wat medereizigers in Kings Cross. Nog nooit zag ik een bar met een paspoort en fingerprint scanner bij het binnengaan. En bovendien werden we netjes buiten gekuist om klokslag middernacht. Aussies, the party starts at midnight and lasts till the morning!

Ik koos er ook voor om eens surflessen te nemen, wat trouwens laat is aangezien ik reeds meer dan een maand in Oz ben. Maar om al die gasten met hun boards en wetsuits te zien, voel ik me een beetje buitenaards zoals ET (wat ze op kerstdag uitzonden). Dus het water in en een golfje proberen pakken op Manly beach. Eerst en vooral was er veel te veel volk op het strand en in de lesgroep. Het surfbord de zee inkrijgen en over de golven sturen lukt aardig maar het terugkeren verloopt toch stukken moeilijker. Blijkbaar zijn mijn slappe armpjes na een uurtje zo uitgeput van het peddelen naar de zee toe, dat ze nauwelijks nog de kracht overhebben om mezelf recht te duwen. En dat laatste is nu ook niet om naar huis te schrijven. Ik blijf welgeteld 2 seconden rechtstaan alvorens mijn ongebalanceerde lichaam de zwaartekracht wil bewijzen en me de zee intrekt.

En een andere opvallende noot, het is 30 december en het krioelt van de toeristen in The Rocks en Circular Quay, Manly, George St. en Central. Ik ben benieuw wat dat zal opleveren voor 31 december waar er 3 vuurwerkmomenten gepland zijn.

BTW: de laatste 2 weken zag ik het zuidoostelijke deel van NSW en de ACT en benzine is zo duur in Canberra (142,5) terwijl het in Sydney supergoedkoop is (102,5). Dat komt neer op slechts 0,65 euro, meer dan half zo goedkoop als in België!! (Diesel is op dit moment duurder dan in België en permanent duurder dan benzine)

31 december was de langste dag die ik tot nu toe meemaakte maar het was het zo waard. Opstaan om 6u en wachten in de wachtrij aan Mrs. Macquaries point die pas opende om 10u. En dan werden alle rugzakken en zakken gecontroleerd want alcohol moest je binnen kopen en gevaarlijke voorwerpen mochten niet binnen. En helaas ook alle geopende flessen moesten richting vuilbak. Ach ja, zij verspillen water dat ze mij schonken. Binnen was het een plekje zoeken met mooi uitzicht en gelukkig vonden we er eentje. En hoe snel de hele weide volgepakt geraakt, ongelooflijk. Het voelt aan als een versnelde versie van Werchter (alleen dan met 1,8 miljoen personen verspreid over enkele uitkijkpunten en zonder concenrt). Het eten en drinken is aan festivalprijzen en er zijn ook hier toffe en lange wachtrijen zoals in een pretpark. Na lang wachten is het 21u en tijd voor het eerste vuurwerk van 8 minuten. En dan het tweede van 3 minuten omstreeks 22u40. En dan is het tijd voor het ultieme hoogtepunt. Iedereen leeft er naartoe en dan plots: 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 … HAPPY NEW YEAR!!!!!! Een groots vuurwerk verspreid over de hele harbour. Je weet niet waar eerst kijken. Maar na 12 minuten komt ook hier een eind aan. En dan iedereen op weg naar de uitgang. De hele stad stroomt terug vol en iedereen op zoek naar openbaar vervoer. Gelukkig, wij kunnen het perfect te voet afleggen want ons hostel ligt centraal. En voor wie nog uit wil, wel pech. 3 uur en de meeste pubs en bars sluiten, op NYE. Dus vroeg wakker op 1 januari. En vreemd genoeg ben ik niet alleen want de meeste zijn ook al wakker. Dus wat doen we op 1 januari, shoppen blijkbaar, want sommige winkels zijn hier gewoon geopend (zoals de supermarkten). En natuurlijk ook even kijken hoe snel men hier opruimt, en dat is snel. De podia zijn al afgebroken, de vuilbakken worden geleegd en de toiletten worden opgeruimd. En om alles compleet te maken, heb ik ook even een wandeling gemaakt over de harbour bridge. Zo heb ik ze met de bus, trein, veerboot en te voet afgelegd.

DSCF3080 DSCF3084 DSCF3085 DSCF3092     DSCF3188 DSCF3191

De dag nadien was goed voor een echte dag shoppen want ik had schoenen nodig en een oplaadstation voor mijn gsm (voor onderweg). En ’s avonds was goed voor een uitstekend feestje. De voorloper werd in het hostel gepland (een hele luidruchtige en alcoholrijke avond) gevolgd door een danspartij in de bar naast het hostel. Een allegaartje van Britten en Duitsers en 1 Canadese en 1 Belg.

Zaterdag was afscheid van een tweede deel van de Nieuwjaarsgroep en meteen het halve hostel (want iedereen vertrok blijkbaar). Zondag was het mijn beurt en dus alles in de auto laden. Eerst nog wat eten klaarmaken voor onderweg en “off we go”. Richting Narooma waar ik mijn eerste stop hield. Vervolgens nog even de tweede walk in Narooma gedaan en dan op naar Mystery Bay (waar mijn auto-accu het even af liet weten). En laat nu net dat de slechtste plek zijn aan de Oostkust om zoiets voor te hebben. Het bereik is rotslecht, niemand heeft hier startkabels en wegenhulp eist dat je 2 jaar lid wordt van hen. Gelukkig vond ik een koppel met startkabels en bereid me te helpen. Dus op naar de volgende halte. Central Tilba en Tilba Tilba zijn beide goudkoortsdorpjes die hun karakter hebben bewaard. Hele mooie dorpjes maar je bent op een uur rond. En de walk naar de top van de uitgedoofde vulkaan is ondraaglijk in de hitte. Ik ben denk ik halfweg geraakt.

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Central Tilba

Central Tilba

Central Tilba

Central Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Wat een landschap is dit zeg. Zo prachtig en zo niet volgebouwd. Zalig! Ohja, ik ging ook nog naar Bermagui, en dit raad ik echt af. De stad heeft niks te bieden, is klein en de winkel … dubbel zo duur als Sydney. Druiven staan hier 11,80$ per kilo terwijl ze normaal 4,90 kosten.

Na Tilba Tilba was Bega aan de beurt. Hier valt niks te beleven dus zal ik maar even vermelden dat ik de Snowy Mountains Highway nam om naar mijn overnachtingplaats te rijden. De dag nadien hing er immens veel mist en dit was bijzonder mooi. Het voelde alsof ik in de Alpen was.

Toen ging ik naar Tathra (mooie kustplaats) en daar kreeg ik ineens mijn eerste meeting met de politie. Vriendelijk verzocht om even de kant op te zoeken en dan tot 5 te tellen (in het Engels). Jaja, dit is een alcoholcontrole om 8u30. Het onderonsje duurde exact 15 seconden (van het aan de kant gaan tot het terug doorrijden). En toen kon ik genieten van het prachtige strand.

Tathra

Tathra

Maar ik rijd ook door. Volgende halte was Merimbula. Vergeet wat ik ooit zei over mooi. Hier wil ik oud worden. Magnifiek. Een stad met 3 meren en dan ook nog eens aan zee. En alles is tropisch blauw, er zijn mangroves, er is een uitstekende boardwalk en de stad heeft een Macca. Dat laatste is voor de goedkope 1$ choc waffle cone.

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula - Oyster farm

Merimbula – Oyster farm

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Helaas moest ik ook deze stad verlaten want er stond er nog eentje op de lijst voor die dag, Eden. Ja hoor, Eden bestaat en de tuin ook. En het heeft zijn naam niet gestolen. Wondermooie stranden en een leuke dorpskern. Helaas wel de laatste echte stad/dorp tot ik in Oborst (VIC) ben. Wat meteen ook mijn saaiste 2 uren van deze trip worden. Maar niets is minder waar. Bij het verlaten van Eden (rond 17u) passeer ik een politiewagen, die mij achtervolgt met flikkerlichten. Unieke ervaring want ik was de enige die er reed en ik reed trager dan de toegestane snelheid. En dan verzoeken om nogmaals de kant op te zoeken. En toen hij uitstapte wist ik al hoe laat het was. Dus de conversatie draaide eerder uit op een grappig gesprek want – jaja – voor de tweede maal deze dag mocht ik tot 5 tellen in het Engels. Dat zullen de 5 best gekende woorden worden van mijn reis (uiteraard was ik safe en wenste hij me een prettige reis).

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Hoe dwaas het ook klinkt, ik hoopte iets te zien in het eerste dorp in Victoria, namelijk Mallacoota. Maar dat waren de meest nutteloze 42 km van mijn trip. Hier valt – buiten een caravanpark en een paar jetty’s – niks te beleven of te zien (in tegenstelling tot vele Victorianen die het een geweldige plaats vinden).

Nu ja, dan maar doorrijden en doorrijden en doorrijden. Uiteindelijk kom ik in Orbost terecht na een helse rit met temperatuursverschillen van ruim 20°C. Gestart aan de grens met 41°C en eindigen in Lake Entrance met 20,5°C. Daar heb ik dan ook even een hostel gezocht. Verder valt er weinig te vertellen over de 239 km tussen Eden en Lake Entrance.

Op naar de volgende stop – een redelijk dure – de Buchan Caves. Twee grotten bezoeken kost hier zo’n 31$ en de duur is ongeveer 2 uur in totaal. Het is ook al een stuk koeler dan gisteren (22,5°C) en dus maakt het alles wat aangenamer. Ook een mooi landschap trouwens. De Buchan Caves zijn weliswaar prachtig maar of ze ook 31$ waard zijn weet ik toch zo niet. En je hebt er ook enkele wandelpaden en rarara wat kwam ik daar tegen midden op het pad … 3 kangoeroes. Ik had ze eerst niet gezien, tot een van de kangoeroes even rechtop ging staan om te kijken wie er daar passeerde. Nu, ik wou hen voorbijgaan in een bochtje zodat ze konden blijven liggen, maar dat zagen zij niet zitten dus huppelden ze er vandoor. Maar ik heb ze toch mooi op foto kunnen vastleggen.

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

Buchan Caves

Buchan Caves

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

En in het rijden naar Sale heb ik wel de grootste pech. Een stop om even te rusten en mijn batterij heeft alweer geen zin meer om te starten (tja, de lichten stonden nog aan). En dit op een plek waar geen kat startkabels bij heeft dus zat ik vast in god weet waar. Gelukkig was het een freecamp plaats en was er de volgende ochtend een koppel met startkabels. Eerste wat ik die dag deed was naar Sale rijden, startkabels kopen en vervolgens de stad wat verkennen. Jammer genoeg is dit nu niet echt een grote stad met een rijke geschiedenis (en dus toeristische gebouwen) en dus duurde mijn verblijf hier niet zo lang. De toeristische dienst raadde me aan om door te rijden naar Yarram – wat ik ook deed – maar daar is nog minder te zien (en dat weet zelfs hun eigen toeristische dienst). Dus de tocht nog maar eens verder zetten naar Port Albert, wat de oudste vissershaven is van Victoria. Maar hoe erg kan het tegenvallen, een hele middag regen en nauwelijks zicht. Dus ook deze – waarschijnlijk – mooie plaats kan ik niet goed waarnemen, net zoals het hele Victoriaanse landschap. De lage bewolking en mist verstoren nu al 2 dagen mijn uitzichten en omdat ik deze route maar 1 keer doe, is dit dus een grote zonde (dat wordt google streetview dan maar).

Port Albert was ook behoorlijk klein en het volgende haventje al evenmin, maar die heeft dan weer een lange pier (die ik niet kon fotograferen wegens slecht weer). Uiteindelijk was ik het zo beu dat ik maar mijn rustplaats op zocht, naast de koeien. Het is eens wat anders wakker worden naar loeiende runderen.

Dit verhaal loopt bijna op zijn einde want ik nader Melbourne, waar ik dit alles publiceer. Maar eerst nog even een stop langs Agnes Falls, een van de grootste watervallen van Australië (zei de toeristische dienst). Het zijn uiteindelijk de grootste van Victoria met een hoogteverschil van 59m. Wel bijzonder om zo tussen al die heuvels ineens een stukje bos te zien met daarin een heuse waterval. Het water is afkomstig van de Strzelecki Range. Inderdaad, Strzelecki. Hoe ze aan die naam komen, is mij toch een vraag maar als ze dit vragen op een dictee heeft 92% het mis.

Angel Falls

Angel Falls

Angel Falls - Photobomb

Angel Falls – Photobomb

Angel Falls

Angel Falls

De volgende halte was Wilsons Promontory, het zuidelijkste deel van het Australische vasteland (dus Tasmanië weggelaten). Wat ik hier te zien kreeg is werkelijk onmogelijk te omschrijven in woorden. Als ik het moet proberen dan zou het iets zijn zoals dit: “Een oogstrelend stukje paradijs met stranden in elke kleur en tropische blauwe wateren omgeven door artistiek rotswerk en architecturaal werk van Moeder natuur.” Of wat dacht je van dit: “Een stukje natuur dat opzettelijk erg afgelegen is om haar schoonheid geheim te houden en het alleen te delen aan zij die de tocht zuidwaarts ondernemen en willen genieten van een meesterwerk van moeder Aarde.”
Als ik dit natuurpark in België zou vinden, ik zou er elke dag in rondzwerven op zoek naar weer dat ene unieke en wondermooie plekje. En is het niet voor de natuur, dan zeker om nog eens het surfen uit te proberen. En weet je,de jongens van 5 Seconds of Summer zingen in hun nummer “Everything I didn’t say” niet over een of ander meisje, maar over dit stukje natuurpracht 🙂

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Oh zo jammer, maar zonder vergunning mag je hier niet overnachten. En het is zomer dus is het verkrijgen van een kampeerplaats en vergunning niet zo eenvoudig door de toeristische belangstelling. Maar iedereen die ook maar Australië bezoekt, moet dit stukje vergeten land zo’n 200 km zuidoostelijk van Melbourne zeker bezoeken. Het is de trip absoluut waard.

Maar omdat ik toch ooit op Philip Island moest geraken, reed ik dus door naar Inverloch. Waar de toeristische diensten hun fascinatie voor deze steden halen, is mij een groot raadsel. Ook hier is bitterweinig te zien of te doen. Maar hier hield ik wel halt voor de avond. Nog een stop voor ik in Phillip Island beland, Wonthaggi. Een mooi plaatsje met behoorlijk wat winkels waar ik mijn voorraad in heb geslagen (toen wist ik nog niet dat Cowes, de stad op PI ook supermarkten had).

En daar is het dan San Remo (nee hoor, ik ben niet plots naar Italië versast), de toegangspoort naar PI. Klein stadje waar ze om 12 pm de pelikanen voeren met vissenkoppen (en dus een immense stank), waar je reuzeroggen ziet rond de pier en waar de cafés sluiten om 4 pm. Dus een koffietje moet je niet meer drinken dan. Maar mijn verblijfplaats ligt aan de overkant van de brug in Newhaven. The Island Accomodation is een hostel ingericht als strandhuis en hier heb ik een en suite ofwel een badkamer op de kamer. En de receptionist, een Belg. Hoe tof (en er zijn er nog en ook Nederlanders). Heel rustig hostel maar net iets te weinig opbergruimte in de keuken. En dan vervolgens mijn oor te luisteren gelegd bij de infodienst op het eiland. Waar het op neerkomt is dat alles hier betalend is, van chocoladefabriek (de chocolade komt nog niet eens aan de enkels in vergelijking met onze Belgische delicatesse) tot pinguïngparade (zo zie je maar weer hoe ze zelfs deze diertjes uitmelken met als doel winst maken). Eerst ben ik vooral de stad gaan bezoeken (om te eten) en dat was dus Cowes. Ondertussen ook nog wat gerief meegebracht om te koken nu ik er toch was. Dan ’s avonds de Nobbies bezocht. Jawel het uiterste puntje van het eiland waar je alleen met een betalende verrekijker de zeehonden kan zien (en opnieuw een toonbeeld van hoe gericht ze zijn op geld). Nadien was het tijd voor de pinguïnparade. Dit kostte me $23,80 en fotografie en filmen is er strikt verboden. Ongelooflijk hoe weggesmeten geld dit is want het is een ordinaire toeristische attractie waar je de pinguïns aan land ziet komen, vooruitlopen, terug in zee duiken, opnieuw proberen over het strand te geraken op een veilige manier en vervolgens spurten naar hun nest. Als ik mijn geld kon terugvragen, wel ik deed het. Ook al investeren ze een groot deel in natuurparken, zelfs dan licht je toeristen niet zo hard op maar vraag je een bijdrage en laat je die diertjes rustig leven zonder ge-wooooow en ge-oooohhh. En toppunt, ik was mijn kamersleutel kwijtgeraakt in het complex, wat ik maar opmerkte toen ik aan het hostel arriveerde en bijgevolg dus nog eens de hele eind mocht terugrijden. Het is trouwens bijzonder onveilig om in de donker ter rijden op PI want er is geen straatverlichting, dieren kunnen plots opduiken en tegenliggers hebben bijzonder felle lichten die je even verblinden. Nu zonder pinguïn onder mijn auto of dieren onder mijn wielen ben ik veilig teruggeraakt. En wat een prachtige nachthemel zie je hier. Door het donkere eiland zie je de sterren en het universum in al haar pracht. Dus wat dacht ik, morgen boek ik een nachtje bij, bewonder ik een prachtige zonsondergang en bekijk ik rustig de mooie nightsky. Niet dus! Speciaal om me aan thuis te herinneren hebben ze in Australië beslist om het goed te laten regenen. Alweer dus een miserabele dag in Victoria. Hier moeten ze denken: “Hadden we dit weer maar 5 jaar geleden gehad, dan waren verschillende dorpen niet verslonden door bushfires.”

DSCF3276 DSCF3280 IMG_1978 IMG_1981 IMG_1990 IMG_1993 IMG_2003 IMG_2020

Nu ja, niets aan te doen. Dan maar rustig chillen en niks doen. Want internetten, daar pas ik voor. $5 per uur vind ik zo net iets te veel van het goede. Ik stel voor om bij Australiërs die Europa bezoeken, ook even flink door te rekenen en hen een gepeperde rekening te bezorgen. Zie je het al voor je aan de Eiffeltoren: Adults €20 – Children €12 – Students/65+ €15 – Australians €35. Of in cafés: alle dagen open van 8u – 23u (Australians only allowed between 9 am and 4 pm). Ahja, we mogen ze niet teveel verwennen of ze willen dat nadien ook in hun land 😉

En nu is het zover, ik ben aangekomen in Melbourne. Het is bewolkt (hoe kan het ook anders) en jawel hoor, ik heb de bordjes gezien “turn right from left lane”. Kwestie van het in deze moeilijke stad toch nog even wat moeilijker te maken, dus wie rechts wil afslaan moet uiterst links voorsorteren.

Noot: Voor alle veiligheid heb ik in Eden ook nagevraagd hoeveel tankstations ik onderweg tegenkom en of er bosbranden zijn op mijn route. Er was er eentje redelijk dichtbij (nu ja, ver genoeg in Europese afstanden) en de rest zit in West-Victoria en Adelaide.

Opmerking: Er zijn ook zaken waar ik Australië niet zo graag in heb. Ze hebben irritant veel vliegen en overactieve muggen (jep, ik heb een overtollige hoeveelheid insectenbeten door de inactieve DEET-producten die ze hier verkopen). En ook alcohol is hier peperduur (licor 43 kost maar liefs 56,90$).

Nog meer foto’s volgen op Facebook 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s