De laatste avonturen Down Under – Deel 2

In Byron Bay zette ik mijn verkenning verder met onder meer een stop in Woolworths (want ik had honger) en een stop in Backpackers World Travel. Hier boekte ik op het laatste moment een trip naar Nimbin, de hippiestad van Australië. In het hostel weer aangekomen, had ik nu niet bepaald de beste nacht. Een Australiër uit Torquay vond het zowaar nodig om even een belletje te maken naar zijn vrouw thuis in het midden van de nacht. Dus om 2 uur wordt ik ongewenst wakker van zijn luid getater. Ik verzocht hem dan ook even naar buiten te gaan, waar beide niet zo heel blij mee waren. Maar goed, dat boeit mij niks want een hostel is om te slapen, bellen doe je overdag of buiten.

Aboriginal taal

Aboriginal taal

IMG_6488 IMG_6493 IMG_6503De dag nadien was Nimbin aan de beurt. Een perfecte tourbegeleider die het niet zo erg vind om drugs aan te bevelen (en alcohol). Maar wat wil je ook, Nimbin is naast de hippiestad ook de grootste drugsstad (eerder een dorp met 3 straten) van Australië. De NSW overheid verbiedt het maar het lokale bestuur neemt het niet zo nauw met de regeltjes. Zo vind je er nog altijd het Hemp museum, Hemp Bar, The Art Gallery (hier vind je wel art, maar daar kom je meestal buiten met happy cookies) en een heel plein waar je drugs gewoon op straat kan kopen. Ook kom je regelmatig iemand tegen op straat die happy cookies verkoopt, hoewel de beste te koop zijn in the Art Gallery (ask the tourguide en de hele wijde omgeving).

IMG_6509 IMG_6512Nu, er was ook een leuk extraatje want er was een grote markt met handgemaakte dingen (en veel buitenlands voedsel aan iets te hoge prijzen). En nadien gingen we naar de dam voor een barbecue, waar een mooie vogel eerst op de foto wil staan en vervolgens een geroosterd worstje steelt (en nadien nog een uit de voorraad).

IMG_6520 IMG_6531 IMG_6536En de nacht in Byron Bay verliep alweer ietwat anders dan ik had gehoopt. Het Britse meisje die in het andere stapelbed sliep, vond het zowaar nodig om even het stapelbed waar ik in sliep te gebruiken voor een iets te turbulente nacht. Ook al had ik oordoppen in, toch kon ik het hele spel meevolgen, letterlijk want heel het bed schudde mee. Nu, daar heb ik geen probleem mee, maar hou dan je vriendin wakker met het schudden in je eigen bed in plaats van even ergens anders te wippen.

De dag nadien vertrok ik richting Brisbane voor 1 dagje. De stad is eigenlijk bijzonder mooi en aangenaam. Ik spendeerde er 3 uur voor een snelle sightseeing trip (want ik keer later nog eens terug) waarbij ik een ferrytochtje maakte op de Brisbane rivier en ook de binnenstad verkende. Nu goed, het hostel daar was een feestje aan de gang in mijn kamer, maar zelfs met al dat lawaai viel ik in slaap. Toch had ik echt de bibbers toen ze kwamen controleren op alcohol (aangezien dit verboden was) want ik had namelijk nog een volle fles bacardi bij om te nuttigen in de Whitsundays. Gelukkig werd die niet gevonden.

IMG_6540 IMG_6543 IMG_6545 IMG_6548 IMG_6558 IMG_6590 IMG_6599En dan stond mijn vlucht naar Cairns op het programma. De Airtrein is veel te duur maar goed, je moet op de luchthaven geraken voor een vlucht, dus betaald ik maar de trein. En nadien op de luchthaven had ik wel geluk, ik had 20kg bagage geboekt (en ik had uiteraard meer) maar de handbagage was gelimiteerd tot 7kg en ik had ruim 10 kg bij. Gelukkig lag hun systeem plat en kon ik alles zonder extra kosten meenemen. Dus ik zal goed moeten consumeren in de komende weken om alles onder de 22 kg te krijgen (samen gerekend natuurlijk). In Cairns kostte het me opnieuw 16 dollar om van de luchthaven naar mijn hostel te geraken (een afstand van nauwelijks 10 km). Maar goed, ik moet toch in het hostel geraken niet waar? De dag nadien stond mijn duik op het programma dus besloot ik iets vroeger onder de wol te kruipen.

En dan die ochtend was het zoeken naar de boot. Na een snel telefoontje vond ik die gelukkig op tijd. De trip nam al 2 uur in beslag om aan het rif te komen. De crew was echter fantastisch en de briefing was goed. Al was de boot wel behoorlijk vol en was het drummen om de duikflessen te nemen. De eerste duik deed ik met een begeleider, de tweede met 2 buddies (een Italiaan en een Nederlander). Het leverde eigenlijk een betere duik op dan die met de begeleider en we doken langer, dus ik vermoed dat er heel wat lucht verloren ging door de extra automaat die een lek had in de eerste duik. En langs de vele tunnels en gangen kwamen we soms tot de verrassing te staan dat we er niet weg konden.

IMG_6611 IMG_6612Die avond verliep tergend traag want ik moest wachten tot 1 uur ’s nachts alvorens ik op de bus naar Airlie Beach kon. Ik koos die bus namelijk om te besparen op accommodatie, want de busrit duurt 10 uur dus voldoende om te slapen. Al verliep het slapen niet al te vlot want er was een overstap ingepland in Townsville, exact in het midden. Aangekomen in Airlie Beach was het ook nog een eindje wandelen met die overvolle rugzakken. Het hostel is eerder een resort in een soort regenwoudje. Best wel gezellig maar ontzettend warm en iets teveel muggen die me lekker vonden. Ik viel onmiddellijk in slaap toen ik op het bed ging zitten, dus ik had blijkbaar nog slaap nodig na die busrit. Nu heb ik nog wel even rondgewandeld in het kleine dorpje Airlie en nadien gewoon gerelaxt. De dag nadien stond mijn scenic flight op het programma met GSL aviation. Een prachtvlucht van 1 uur boven de Whitsunday eilanden en de koraalzee met als topkoraal het “heart reef” en als toppertje “Whitehaven Beach”. Onwaarschijnlijk mooi en zeker aan te raden aan iedereen die naar Australië komt.

IMG_6639 IMG_6650 IMG_6659 IMG_6671 IMG_6675Na de vlucht had ik eigenlijk niks te doen, want Airlie is zo klein dat ik alles al gezien had de eerste keer dat ik er was. Dus wou ik eigenlijk een fietstochtje maken, maar daar was het blijkbaar al te laat voor. Jammer, want ik wou wel eens sportief zijn voor de verandering.

En dan stond de volgende ochtend eindelijk de boottrip in de Whitsundays op het programma. Verzamelen om 11u in de Abel Point Marina en dan was het wachten tot iedereen zijn stingersuit kreeg en we allemaal een bedbuddy hadden gevonden. Het waren immers allemaal 2 persoonsbedden dus besloten ik en een Zweedse jongen dan maar samen te hokken, net als de 2 Britse jongens, 2 Duitse meiden en 3 Britse meiden. De Zweed en ik logeerden in hetzelfde hostel maar toch hadden we elkaar nog niet gesproken. Om 12u zetten we dan eindelijk koers richting de Coral Sea om er te snorkelen. Nu voordien kregen we eerst een uitgebreide briefing en een snelle lunch. Het eerste koraalrif was niet bijzonder speciaal, maar het uitzicht op de marine- en azuurblauwe kleuren van de zee was wel prachtig. Na het snorkelen zetten we koers richting de slaapplaats in Turtle Bay (denk toch dat het zo heette) want dit was de graasvlakte voor de schildpadden. In het donker was het niet al te eenvoudig om schildpadden te spotten, mede doordat ze slapen, maar de dag nadien was er geen tekort aan schildpadden die hun kop eens boven kwamen steken voor verse zuurstof. Schildpadden kunnen blijkbaar makkelijk 20 minuten onderblijven en grazen alvorens ze nieuwe lucht moeten happen. En de schildpadden zijn zeker niet de kleinste. Na het ontbijt en het schildpadden spotten was het tijd voor Whitehaven Beach, het mooiste strand van Australië met bijna pure silica. En wat doe je dan, massaal veel foto’s maken. En dankzij het vroeg wakker worden, waren we als eerste op de locatie (tja op de andere boten staat feesten voorop dus dan krijgen ze ook een heleboel mensen als bonus op hun foto’s). Whitehaven is echter prachtig (en we hadden geluk want het was nog steeds zonnig) en het was eb (jammer want vloed geeft een veel mooier effect) wat ons toeliet om ver te wandelen en de roggen en haaien te zien. Ik zag geen van beide, maar sommige van onze groep zagen die dan weer wel. En dan volgt het spa gedeelte van deze trip. Silica is namelijk perfect voor een bodypeeling, tanden poetsen/bleachen, haar wassen en goud oppoetsen. Nu deel 1 en 2 deden de meeste wel maar deel 3 en 4 was niet in trek. En dan begon het te regenen, slechts 5 minuten, maar genoeg om ons terug te jagen naar het andere strand. De crew moest er natuurlijk mee lachen dat we van enkele druppels het strand verlieten. In de namiddag stonden dan opnieuw 2 snorkelplaatsen op het programma. De eerste was oke, de tweede was goed en de derde was uitstekend. Prachtige koraalformaties en een heleboel vissen (wel veel dezelfde, dus de diversiteit liet wat te wensen over). En na het snorkelen was het tijd voor ons feestmomentje. Vanaf uur begon iedereen de goon, wijn, bier en spirits boven te halen en zat iedereen mooi te turen naar de zonsondergang. En wanneer het donker was, was het tijd voor de drinking games. Zo leerden we elkaar al veel beter kennen maar wat er na die drinking games plaatsvond, daar heb ik geen idee van. Er zijn foto’s van maar die komen (gelukkig) niet online. De dag nadien hadden we toch met een aantal een stevige hangover, wat op een boot niet al te fantastisch was. Gelukkig bereikten we de haven rond 10 uur en konden we allemaal onze hangover verwerken.

En die hangover kostte me dan ook nog eens behoorlijk veel geld. Want doordat ik me zo slecht voelde, wou ik mijn bagage maar oppikken om 5u zodat ik die niet overal moest meesleuren voor ik de bus 2 uur later kon nemen. Maar toen bleek de opslag al gesloten te zijn waardoor ik zonder bagage naar Rainbow Beach moest. En om die achteraf op te sturen, rekenden ze me nog eens 66 dollar aan ook. Nu met de hele bende hadden we ontzettend veel plezier beleefd. Mijn Zweedse roommate trok noordwaarts richting Cairns (net als de halve boot) en de andere helft trok net als ik zuidwaarts richting Rainbow Beach.

En aan de busstop ontmoette ik een Spanjaard die ik ook ontmoette in Cairns. Hij zette ook koers naar Rainbow Beach. De hele busrit sliep ik echter om mijn hangover te verwerken. Eenmaal in Rainbow Beach merkte ik al snel hoe saai dit dorp is. En top of the bill, ik wandelde 1 uur rond in het dorp op zoek naar het hostel, terwijl het gewoon aan de busstop lag.

’s Middags was er dan de briefing en werd ik ingedeeld in een volledig Duitstalige auto. Dus met wat angst begon ik aan de Fraser Island tour de dag nadien. Maar het viel echt reuze mee want ze deden wel de moeite om Engels te spreken. Met elke stop wisselden we van bestuurders zodat iedereen de fun van 4×4 rijden kon ervaren. En omdat wij blijkbaar met de auto aan het vechten waren, was onze groepsnaam snel gekozen “Don’t Fight The Car”. De andere groepen kregen de toepasselijke namen “Dingo Wankers” (voor de dingo’s op het eiland) en “7 Vaginas” (1 jongen met 7 meisjes). Op de tour was er ook wat Nederlands aanwezig met een Antwerpse en Nederlandse meid. Ook Deens was aanwezig, met toepasselijk, 2 meisjes met dezelfde naam.

We bezochten de eerste dag Lake McKenzie, Maheno Shipwreck en Central Station. Het meer was prachtig en gevuld met 100% zuiver water, geen vis, geen plant en geen vuil te bespeuren. Zonder beweging zonk je gewoon letterlijk naar de bodem doordat het water niks van draagkracht had. Maheno Shipwreck was een wrak waar op dat moment teveel toeristen waren. Toppunt was dat we het wrak de volgende dagen nog 4 maal zouden voorbijrijden zonder de massa mensen maar er nooit stopten. Central Station was gewoon een kraakheldere rivier met water van 12°C en een holle boom. De geschiedenis van de Aboriginal bewoners die er vroeger woonden was echter interessant. Om de activiteiten af te sluiten, gingen we sandboarden. Een zandvariant van snowboarden en behoorlijk lastig want sturen lukt al helemaal niet. ’s Avonds stond er een barbecue op het programma met een overvloed aan vlees. Lekker en vooral hier konden we ook al het zand afspoelen in een heerlijk warme douche. We leerden elkaar ook veel beter kennen, wat echt nodig was want niemand had eigenlijk veel gezegd tegen elkaar. En een kampvuur maakte de avond compleet. Alleen misten we marshmallows die we wel hadden betaald.

Lake McKenzie

Lake McKenzie

IMG_6829

De groep

De groep

IMG_6843

Maheno Shipwreck

Maheno Shipwreck

IMG_6867De volgende morgen stonden we op om 6u voor een ontbijt en vervolgens door te trekken naar de Champagne Pools, Indian Head, Eli Creek en een Ti Tree Lake. De Champagne Pools werden niet gesmaakt door de groep. Het was de minst interessante attractie van de tour en het deed ook behoorlijk pijn aan de voetjes met die scherpe schelpen en rotsen. Indian Head gaf ons een mooi uitzicht over het strand en was wel oke voor even. Het leukste was Eli Creek, een natuurlijke lazy River waar iedereen met een board of een rubberen band gezellig in dobbert richting de zee. Een toppertje met dan nog eens prachtige natuur rondom de rivier zelf. De jongens speelden nadien nog wat watervoetbal en waterrugby alvorens we doortrokken naar het Tea Tree Lake. Tea Tree (en ik had er nog nooit van gehoord) is blijkbaar een natuurlijk antisceptisch middel waar vrouwen verzot op zijn. Alle meisjes gingen zonder moeite het meer in terwijl bij alle vorige stops ze meestal aan de kant bleven. Ik vond het niks speciaals en het was vooral koud nadien omdat de zon onderging. De weg naar het meer was ook niet de meest aangename met bijna-botsingen en heel wat roadbumps. ’s Avonds stond er dan penne bolognaise op het programma die ik, een van de Duitsers en 2 Portugese meisjes klaarmaakten. Het nam ons ongeveer 2 uur in beslag om alles te koken wat achteraf gelukkig geapprecieerd werd. Nadien sloten we de avond af met spelletjes en een kampvuur met marshmallows. Ook gingen we nog stormspotten op het strand en hoopten we dingo’s te zien, tevergeefs. De dingo’s kwamen de dag nadien wel tevoorschijn toen we naar huis reden. Maar daarvoor bezochten we nog Lake Wobby, een meer dat constant verandert doordat de duinen zich verplaatsen. Het heeft ook de bekende regenboogvisjes in zich die de dode huid eten van mensen. Het voelt een beetje kriebelend aan en de grotere visjes bijten net iets harder aan de dode huid waardoor je het lostrekken echt voelt. Wel een geslaagd spa gedeelte van de tour. En blijkbaar keerden we ook 1 uur te laat terug, wat voor ons niks uitmaakte aangezien we daarna toch naar huis reden. Nog een lunch (voor de derde dag op rij wraps met ham en kaas en groenten, fruit en koekjes) en dan op de ferry richting hostel. Daar hadden we nog een fijne avond met drinking games en veel gebabbel en een barbecue. En omdat deze stop halverwege de east coast ligt, is er een halve groep die omhoog gaat richting Cairns en een halve groep die richting Brisbane en Noosa trekt. Zo kan iedereen nog wat samen verder trekken op hun Eastcoast trip, iets wat ik ook deed met een Ierse, Duitse en Nederlandse meid.

IMG_6891 IMG_6892 IMG_6901 IMG_6922 IMG_6926Tot zover deel 2 van dit laatste avontuur. Ondertussen beleef en schrijf ik deel 3 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s