Great Ocean Road en zuid South Australia

Eindelijk heb ik Melbourne verlaten. 2 maanden heb ik er verbleven en helaas zonder er te werken. De zoektocht naar een job was zwaar en leverde zoals gezegd geen resultaat op. Ik ben dus bijzonder opgetogen om deze stad vaarwel te zeggen. En aan de volgende tocht startte ik dit keer niet alleen. Mijn Duitse buddy die ik leerde kennen op de tomatenfarm, vergezelde me opnieuw. En onderweg heeft hij ook ineens besloten om in juni terug huiswaarts te keren om er te studeren. Want als 18-jarige staat het studentenleven hem nog te wachten. Dus we besloten om tot Cairns samen op avontuur te gaan waarna hij de tocht in Queensland alleen verder zet richting Sydney om nadien met onze 2 Franse flatmates uit Melbourne Nieuw-Zeeland te gaan verkennen. Ik vind het natuurlijk jammer dat ik het budget niet heb verdiend om mee te reizen met hen, maar positief, ik ga in de lente naar Nieuw-Zeeland terwijl zij het koude winterlandschap mogen verkennen.

Vooraleer we de stad echt verlieten, bezochten we nog het Eureka Skydeck, het hoogste viewing platform op het zuidelijk halfrond. Het kostte een flinke duit ($19,50 per volwassene) maar wij kregen korting als student en met mijn dwaze MyKi bonnen ($13,50/pers betaalden we uiteindelijk). Jammer genoeg zijn de vensters hier soms getint, wat een vertekend beeld geeft van de stad. Nu ja, het leverde fantastische beelden op en het is een mooi afscheid van deze stad.Na dit gingen we nog lekker eten in “Grilled” met de Franse meisjes. En nu besef je hoe close we wel waren, want na 6 weken samenleven heb je een unieke band.

IMG_4029 IMG_4044 IMG_4071 IMG_4103 IMG_4115 IMG_4121 IMG_4142

De dag na het Skydeck was het zover. Vanuit Melbourne reden we eerst naar … Melbourne. Want na 2 maanden had Lukas nog niet alles gezien, dus toonde ik hem de must-see plaatsen. De voormiddag spendeerde we dus aan afscheid nemen van onze flatmates en ronddolen in “The Shrine of Remembrance”. Daar werd toevallig de Griekse Nationale feestdag gevierd.

In de namiddag reden we naar Westgate Park, wat op zich al een avontuur was, aangezien er wegenwerken waren die de toegankelijkheid verhinderden. Maar uiteindelijk zijn we er geraakt. Even de karts en het racecircuit bewonderen en vervolgens wandelden we in het park. Nu klinkt het misschien dom om een park in de stad te bezoeken als je vaarwel zegt tegen die stad, maar dit is een speciaal park. Hier ligt er namelijk een roze meer (Pink Lake). De algen en bacteriën in het water (zout) zorgen er namelijk voor dat het water roze wordt. En wat een geluk, het fenomeen is meestal alleen in de zomer te zien, dus wij konden op het nippertje dit speciaal iets nog meepikken.

IMG_4164

De tocht startte echt in de namiddag, toen we naar Geelong reden. Geelong is een stad op 1 uur rijden van Melbourne en heeft een prachtig uitzicht over Port Philip Bay. En ook de stranden zijn er veel beter en mooier dan in Melbourne. Doordat de tijd van mijn buddy zeer kort is, spendeerden we jammer genoeg niet zo heel lang in deze stad. Maar gelukkig zag ik wel genoeg om een mooie impressie te krijgen. Normaal zou ik na Geelong voor de Bellarine Peninsula gekozen hebben, waar onder meer Queenscliff ligt, maar dit kwam er dus niet van.

IMG_4177 IMG_4178 IMG_4179 IMG_4173 IMG_4185

We reden door naar Torquay waar we tot onze spijt zagen dat het overnachten in een auto of tent verboden was. Dus reden we maar terug naar Geelong om daar te slapen. De dag nadien startten we dan echt met de GOR in Torquay. Het dorp heeft hele mooie stranden maar dat was het dan ook. Goed voor ons, want we reden door naar Anglesea waar we een stop maakten om de vuurtoren te bekijken en de prachtige kustlijn. Wat ongeloofelijk mooi was.

IMG_4209 IMG_4221 IMG_4206 IMG_4200 IMG_4198 IMG_4185 IMG_4232 IMG_4222

En dan reden we door het memorial monument dat de Great Ocean Road echt inluidt. En niet veel verder arriveerden we in Lorne. Even de batterijen van onze elektronica oplaadden en dan bezochten we de waterval en een lookout.

IMG_4237

IMG_4248 IMG_4252 IMG_4254

De volgende stop was het eindelijk zover. Mijn allereerste wilde koala in Australia, en dan volgde nummer 2 ook. En dat na 4,5 maanden Down Under. En het leuke extraatje was dat we vogels mochten voederen. Onder meer de Crimson rosella kregen een uitgebreide lunch. Dit alles in Kennett River. De tocht ging verder naar Apollo Bay, waar eigenlijk weinig te zien was. En dan besloten we om iets sneller vooruit te gaan omdat we de zonsondergang bij de 12 Apostles wouden zien.

IMG_4269 IMG_4273 IMG_4296 IMG_4288

We reden dus door Cape Otway NP en besloten om de wereldberoemde vuurtoren in Cape Otway niet te bezoeken, maar goed, voor een keer was dat ok. Want de “Twelve apostles” bij zonsondergang was wondermooi. De dag nadien stonden “London Bridge” en “The Grotto” op het programma om nadien door te rijden naar Warnambool, het einde van de Great Ocean Road.

IMG_4300 IMG_4332 IMG_4311 IMG_4381 IMG_4402

Volgende stad was Port Fairy, pittoresk maar meer niet. En dan een heel lang stuk rijden naar Mount Gambier, waar we het helderblauwe water in het meer mochten aanschouwen. Alhoewel, door de overgang naar de herfst veranderde de kleur geleidelijk in grijs waardoor het niet superblauw was. We hadden dus opnieuw geluk. De kleur komt door calciet in de bodem die door de warmte zorgt voor de heldere kleur. Na Mt Gambier ging de tocht langs de kustlijn verder richting Adelaide. Lukas reed, en koos de verkeerde route waardoor we iets wat op de Dode Zee lijkt, misten. Nu niet getreurd, in Kingston SE zagen we een reuzenkreeft 😀 (een standbeeld, net als de reuzenmango, reuze gitaar of reuze schaap).

IMG_4408 IMG_4427 IMG_4431 IMG_4454

De dag nadien was het eerste deel van de tour bijna voltooid. Een stop in Mt Barker voor wat shopping en eating en nadien richting Hahndorf. Alsof ik nog niet genoeg Duits gehoord heb in dit land, bezoek ik ineens een Duits dorp in dit land. Nu leuk en gezellig en vooral veel Beierse inwoners. En die zijn zoals de Antwerpenaren bij ons, nogal hoog op van zichzelf :p.

IMG_4457 IMG_4459 IMG_4462 IMG_4463 IMG_4465

Bij deze dus de eerste 1000 km van een 6500 km lange trip. Hope you enjoyed it!

Advertenties

Anderhalve maand Melbourne

Jaja, ik verblijf al anderhalve maand in Melbourne. 2 weken daarvan in een hostel, 2 weken in de auto en 2 weken in een appartement. En die laatste 4 weken spendeerde ik samen met een Duitser die ik leerde kennen op een tomatenfarm in Sale. En helaas, dat was toch wel de ergste job die ik ooit heb uitgeoefend. 50 dollarcent voor een emmer, dus ongeveer 100 emmers op een dag levert je 50 dollar op, terwijl het minimumloon op $15/h ligt. Schandalig, maar als je een Turkse werkgever hebt is dat niet zo verwonderlijk.

Nu, het leverde dus wel een goede vriendschap op met 2 Duitsers, waarvan ik met 1 dus al 4 weken doorbreng.

Terug in Melbourne na 2 daagjes countryside, begon de zoektocht naar werk. En dat was voor mij de zwaarste periode ooit. 4 weken non-stop zoeken naar werk met een toch wel uitgebreide CV met veel variatie in jobs leverde me tot nog toe geen job op. Ofwel heb je een RSA, RSG, White Card, Police Check, … nodig ofwel vragen ze een borg van $150. Dus nee, bedankt, betalen voor een job doe ik niet. Ander probleem is dat je die irritante MyKi Kaart nodig zal hebben, dus heb ik me er eentje aangeschaft. $14 zuurverdiende dollars in de vuilbak want die kaart kost $6 en er staat $8 op de kaart die na 1 dag OV volledig is opgebruikt. Zelf zou ik ze nooit aanschaffen, maar al mijn roommates zeiden “je hebt een MyKi nodig om werk te vinden”, dus daarom kocht ik ze dan maar.

Een voordeel van een appartement is dat je veel rustiger leeft, meer privacy hebt en lekkerder kan koken. En dat laatste, jaja, mmmmmmmm. Oliebollen, stoverij met frieten, cake, brownies, confituur, Indisch, Koreaans,  en noem maar op. Delicious. Een ander voordeel is dat je met je roomies andere talen spreekt. Zo optimaliseer ik mijn Frans en Duits daar en mijn Engels is reeds optimaal doordat je het dagelijks gebruikt. Alleen mijn Nederlands, daar heb ik nu wat problemen mee. Het omschakelen naar mijn moedertaal is toch iets lastiger dan gedacht. Nu, ik vind het bijlange niet erg want ik spreek nu niet bepaald graag Nederlands 😉 I prefer English!

Ook leuk, ik kan nu ijs kopen. En groenten en fruit. 10kg tomaten voor $2, 7 kg abrikozen voor 5$ en noem maar op.

Nu, geen foto’s, ik kan de stad niet blijven fotograferen natuurlijk. Het volgende bericht komt er hopelijk als ik een job heb, geld verdien en verder trek richting Adelaide of Nieuw-Zeeland.

See ya soon

Hello 2015 – A Sydney to Melbourne Roadside Story

English versions will be published later this week

Hi guys,

Kerst is alweer voorbij en om eerlijk te zijn, ik heb nog nooit zo’n saai kerst gehad. Totaal geen backpackers in het hostel, een stad dat wat wegheeft van een spookstad and de hele dag regen. Wollongong heeft compleet lege strate op kerstdag en ’s middags dan gaat iedereen met familie en vrienden naar het strand. Nog nooit zag ik zo’n vol strand (waar er toezicht was) en iedereen had koelboxen bij.

Daar was ik dan terug in de grootste stad van Australië, Sydney. Het moment dat je de stad inreed, werd je verwelkomd door borden met de waarschuwing dat er dubbele punten van je rijbewijs gaan bij een overtreding en dat er zich enorme vertraging zullen voordoen op NYE14. Wel, voor mij is dat nu eens geen probleem want ik verbleef in een hostel in het centrum van Sydney. Dus ik kon kiezen om ofwel het openbaar vervoer te nemen of te voet George St. uit te lopen naar de festiviteiten.

DSCF3171

Aangekomen in het hostel werd ik direct verwelkomd door een Australiër uit Victoria. Verzot op reizen en de eerste die België kende om een reden niet verwant aan chocolade maar om de oorlogen (uiteraard een interessant toppic als student geschiedenis). Hij was op roadtrip met een Amerikaanse vriend. ’s Avonds dan het derde deel van The Hobbit trilogie bekeken – moeilijk om te volgen als je de twee vorige delen niet hebt gezien – met hen in één van Sydney’s cinema’s. Van de prijzen voor een film val je hier gewoon achterover: AUD 20,50 voor studenten en AUD 24 voor volwassenen. Geschift, maar Sydney is minstens 30-50% duurder dan de rest van Australië. Keep in mind, het grootste IMAX scherm staat ook in deze stad en een ticketje kost maar liefst $30,50.

Maandag ook even een bar opgezocht samen met wat medereizigers in Kings Cross. Nog nooit zag ik een bar met een paspoort en fingerprint scanner bij het binnengaan. En bovendien werden we netjes buiten gekuist om klokslag middernacht. Aussies, the party starts at midnight and lasts till the morning!

Ik koos er ook voor om eens surflessen te nemen, wat trouwens laat is aangezien ik reeds meer dan een maand in Oz ben. Maar om al die gasten met hun boards en wetsuits te zien, voel ik me een beetje buitenaards zoals ET (wat ze op kerstdag uitzonden). Dus het water in en een golfje proberen pakken op Manly beach. Eerst en vooral was er veel te veel volk op het strand en in de lesgroep. Het surfbord de zee inkrijgen en over de golven sturen lukt aardig maar het terugkeren verloopt toch stukken moeilijker. Blijkbaar zijn mijn slappe armpjes na een uurtje zo uitgeput van het peddelen naar de zee toe, dat ze nauwelijks nog de kracht overhebben om mezelf recht te duwen. En dat laatste is nu ook niet om naar huis te schrijven. Ik blijf welgeteld 2 seconden rechtstaan alvorens mijn ongebalanceerde lichaam de zwaartekracht wil bewijzen en me de zee intrekt.

En een andere opvallende noot, het is 30 december en het krioelt van de toeristen in The Rocks en Circular Quay, Manly, George St. en Central. Ik ben benieuw wat dat zal opleveren voor 31 december waar er 3 vuurwerkmomenten gepland zijn.

BTW: de laatste 2 weken zag ik het zuidoostelijke deel van NSW en de ACT en benzine is zo duur in Canberra (142,5) terwijl het in Sydney supergoedkoop is (102,5). Dat komt neer op slechts 0,65 euro, meer dan half zo goedkoop als in België!! (Diesel is op dit moment duurder dan in België en permanent duurder dan benzine)

31 december was de langste dag die ik tot nu toe meemaakte maar het was het zo waard. Opstaan om 6u en wachten in de wachtrij aan Mrs. Macquaries point die pas opende om 10u. En dan werden alle rugzakken en zakken gecontroleerd want alcohol moest je binnen kopen en gevaarlijke voorwerpen mochten niet binnen. En helaas ook alle geopende flessen moesten richting vuilbak. Ach ja, zij verspillen water dat ze mij schonken. Binnen was het een plekje zoeken met mooi uitzicht en gelukkig vonden we er eentje. En hoe snel de hele weide volgepakt geraakt, ongelooflijk. Het voelt aan als een versnelde versie van Werchter (alleen dan met 1,8 miljoen personen verspreid over enkele uitkijkpunten en zonder concenrt). Het eten en drinken is aan festivalprijzen en er zijn ook hier toffe en lange wachtrijen zoals in een pretpark. Na lang wachten is het 21u en tijd voor het eerste vuurwerk van 8 minuten. En dan het tweede van 3 minuten omstreeks 22u40. En dan is het tijd voor het ultieme hoogtepunt. Iedereen leeft er naartoe en dan plots: 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 … HAPPY NEW YEAR!!!!!! Een groots vuurwerk verspreid over de hele harbour. Je weet niet waar eerst kijken. Maar na 12 minuten komt ook hier een eind aan. En dan iedereen op weg naar de uitgang. De hele stad stroomt terug vol en iedereen op zoek naar openbaar vervoer. Gelukkig, wij kunnen het perfect te voet afleggen want ons hostel ligt centraal. En voor wie nog uit wil, wel pech. 3 uur en de meeste pubs en bars sluiten, op NYE. Dus vroeg wakker op 1 januari. En vreemd genoeg ben ik niet alleen want de meeste zijn ook al wakker. Dus wat doen we op 1 januari, shoppen blijkbaar, want sommige winkels zijn hier gewoon geopend (zoals de supermarkten). En natuurlijk ook even kijken hoe snel men hier opruimt, en dat is snel. De podia zijn al afgebroken, de vuilbakken worden geleegd en de toiletten worden opgeruimd. En om alles compleet te maken, heb ik ook even een wandeling gemaakt over de harbour bridge. Zo heb ik ze met de bus, trein, veerboot en te voet afgelegd.

DSCF3080 DSCF3084 DSCF3085 DSCF3092     DSCF3188 DSCF3191

De dag nadien was goed voor een echte dag shoppen want ik had schoenen nodig en een oplaadstation voor mijn gsm (voor onderweg). En ’s avonds was goed voor een uitstekend feestje. De voorloper werd in het hostel gepland (een hele luidruchtige en alcoholrijke avond) gevolgd door een danspartij in de bar naast het hostel. Een allegaartje van Britten en Duitsers en 1 Canadese en 1 Belg.

Zaterdag was afscheid van een tweede deel van de Nieuwjaarsgroep en meteen het halve hostel (want iedereen vertrok blijkbaar). Zondag was het mijn beurt en dus alles in de auto laden. Eerst nog wat eten klaarmaken voor onderweg en “off we go”. Richting Narooma waar ik mijn eerste stop hield. Vervolgens nog even de tweede walk in Narooma gedaan en dan op naar Mystery Bay (waar mijn auto-accu het even af liet weten). En laat nu net dat de slechtste plek zijn aan de Oostkust om zoiets voor te hebben. Het bereik is rotslecht, niemand heeft hier startkabels en wegenhulp eist dat je 2 jaar lid wordt van hen. Gelukkig vond ik een koppel met startkabels en bereid me te helpen. Dus op naar de volgende halte. Central Tilba en Tilba Tilba zijn beide goudkoortsdorpjes die hun karakter hebben bewaard. Hele mooie dorpjes maar je bent op een uur rond. En de walk naar de top van de uitgedoofde vulkaan is ondraaglijk in de hitte. Ik ben denk ik halfweg geraakt.

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Mystery Bay

Central Tilba

Central Tilba

Central Tilba

Central Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Tilba Tilba

Wat een landschap is dit zeg. Zo prachtig en zo niet volgebouwd. Zalig! Ohja, ik ging ook nog naar Bermagui, en dit raad ik echt af. De stad heeft niks te bieden, is klein en de winkel … dubbel zo duur als Sydney. Druiven staan hier 11,80$ per kilo terwijl ze normaal 4,90 kosten.

Na Tilba Tilba was Bega aan de beurt. Hier valt niks te beleven dus zal ik maar even vermelden dat ik de Snowy Mountains Highway nam om naar mijn overnachtingplaats te rijden. De dag nadien hing er immens veel mist en dit was bijzonder mooi. Het voelde alsof ik in de Alpen was.

Toen ging ik naar Tathra (mooie kustplaats) en daar kreeg ik ineens mijn eerste meeting met de politie. Vriendelijk verzocht om even de kant op te zoeken en dan tot 5 te tellen (in het Engels). Jaja, dit is een alcoholcontrole om 8u30. Het onderonsje duurde exact 15 seconden (van het aan de kant gaan tot het terug doorrijden). En toen kon ik genieten van het prachtige strand.

Tathra

Tathra

Maar ik rijd ook door. Volgende halte was Merimbula. Vergeet wat ik ooit zei over mooi. Hier wil ik oud worden. Magnifiek. Een stad met 3 meren en dan ook nog eens aan zee. En alles is tropisch blauw, er zijn mangroves, er is een uitstekende boardwalk en de stad heeft een Macca. Dat laatste is voor de goedkope 1$ choc waffle cone.

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula - Oyster farm

Merimbula – Oyster farm

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Merimbula

Helaas moest ik ook deze stad verlaten want er stond er nog eentje op de lijst voor die dag, Eden. Ja hoor, Eden bestaat en de tuin ook. En het heeft zijn naam niet gestolen. Wondermooie stranden en een leuke dorpskern. Helaas wel de laatste echte stad/dorp tot ik in Oborst (VIC) ben. Wat meteen ook mijn saaiste 2 uren van deze trip worden. Maar niets is minder waar. Bij het verlaten van Eden (rond 17u) passeer ik een politiewagen, die mij achtervolgt met flikkerlichten. Unieke ervaring want ik was de enige die er reed en ik reed trager dan de toegestane snelheid. En dan verzoeken om nogmaals de kant op te zoeken. En toen hij uitstapte wist ik al hoe laat het was. Dus de conversatie draaide eerder uit op een grappig gesprek want – jaja – voor de tweede maal deze dag mocht ik tot 5 tellen in het Engels. Dat zullen de 5 best gekende woorden worden van mijn reis (uiteraard was ik safe en wenste hij me een prettige reis).

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Eden

Hoe dwaas het ook klinkt, ik hoopte iets te zien in het eerste dorp in Victoria, namelijk Mallacoota. Maar dat waren de meest nutteloze 42 km van mijn trip. Hier valt – buiten een caravanpark en een paar jetty’s – niks te beleven of te zien (in tegenstelling tot vele Victorianen die het een geweldige plaats vinden).

Nu ja, dan maar doorrijden en doorrijden en doorrijden. Uiteindelijk kom ik in Orbost terecht na een helse rit met temperatuursverschillen van ruim 20°C. Gestart aan de grens met 41°C en eindigen in Lake Entrance met 20,5°C. Daar heb ik dan ook even een hostel gezocht. Verder valt er weinig te vertellen over de 239 km tussen Eden en Lake Entrance.

Op naar de volgende stop – een redelijk dure – de Buchan Caves. Twee grotten bezoeken kost hier zo’n 31$ en de duur is ongeveer 2 uur in totaal. Het is ook al een stuk koeler dan gisteren (22,5°C) en dus maakt het alles wat aangenamer. Ook een mooi landschap trouwens. De Buchan Caves zijn weliswaar prachtig maar of ze ook 31$ waard zijn weet ik toch zo niet. En je hebt er ook enkele wandelpaden en rarara wat kwam ik daar tegen midden op het pad … 3 kangoeroes. Ik had ze eerst niet gezien, tot een van de kangoeroes even rechtop ging staan om te kijken wie er daar passeerde. Nu, ik wou hen voorbijgaan in een bochtje zodat ze konden blijven liggen, maar dat zagen zij niet zitten dus huppelden ze er vandoor. Maar ik heb ze toch mooi op foto kunnen vastleggen.

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

Buchan Caves

Buchan Caves

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

Buchan Caves - Fairy Cave

Buchan Caves – Fairy Cave

En in het rijden naar Sale heb ik wel de grootste pech. Een stop om even te rusten en mijn batterij heeft alweer geen zin meer om te starten (tja, de lichten stonden nog aan). En dit op een plek waar geen kat startkabels bij heeft dus zat ik vast in god weet waar. Gelukkig was het een freecamp plaats en was er de volgende ochtend een koppel met startkabels. Eerste wat ik die dag deed was naar Sale rijden, startkabels kopen en vervolgens de stad wat verkennen. Jammer genoeg is dit nu niet echt een grote stad met een rijke geschiedenis (en dus toeristische gebouwen) en dus duurde mijn verblijf hier niet zo lang. De toeristische dienst raadde me aan om door te rijden naar Yarram – wat ik ook deed – maar daar is nog minder te zien (en dat weet zelfs hun eigen toeristische dienst). Dus de tocht nog maar eens verder zetten naar Port Albert, wat de oudste vissershaven is van Victoria. Maar hoe erg kan het tegenvallen, een hele middag regen en nauwelijks zicht. Dus ook deze – waarschijnlijk – mooie plaats kan ik niet goed waarnemen, net zoals het hele Victoriaanse landschap. De lage bewolking en mist verstoren nu al 2 dagen mijn uitzichten en omdat ik deze route maar 1 keer doe, is dit dus een grote zonde (dat wordt google streetview dan maar).

Port Albert was ook behoorlijk klein en het volgende haventje al evenmin, maar die heeft dan weer een lange pier (die ik niet kon fotograferen wegens slecht weer). Uiteindelijk was ik het zo beu dat ik maar mijn rustplaats op zocht, naast de koeien. Het is eens wat anders wakker worden naar loeiende runderen.

Dit verhaal loopt bijna op zijn einde want ik nader Melbourne, waar ik dit alles publiceer. Maar eerst nog even een stop langs Agnes Falls, een van de grootste watervallen van Australië (zei de toeristische dienst). Het zijn uiteindelijk de grootste van Victoria met een hoogteverschil van 59m. Wel bijzonder om zo tussen al die heuvels ineens een stukje bos te zien met daarin een heuse waterval. Het water is afkomstig van de Strzelecki Range. Inderdaad, Strzelecki. Hoe ze aan die naam komen, is mij toch een vraag maar als ze dit vragen op een dictee heeft 92% het mis.

Angel Falls

Angel Falls

Angel Falls - Photobomb

Angel Falls – Photobomb

Angel Falls

Angel Falls

De volgende halte was Wilsons Promontory, het zuidelijkste deel van het Australische vasteland (dus Tasmanië weggelaten). Wat ik hier te zien kreeg is werkelijk onmogelijk te omschrijven in woorden. Als ik het moet proberen dan zou het iets zijn zoals dit: “Een oogstrelend stukje paradijs met stranden in elke kleur en tropische blauwe wateren omgeven door artistiek rotswerk en architecturaal werk van Moeder natuur.” Of wat dacht je van dit: “Een stukje natuur dat opzettelijk erg afgelegen is om haar schoonheid geheim te houden en het alleen te delen aan zij die de tocht zuidwaarts ondernemen en willen genieten van een meesterwerk van moeder Aarde.”
Als ik dit natuurpark in België zou vinden, ik zou er elke dag in rondzwerven op zoek naar weer dat ene unieke en wondermooie plekje. En is het niet voor de natuur, dan zeker om nog eens het surfen uit te proberen. En weet je,de jongens van 5 Seconds of Summer zingen in hun nummer “Everything I didn’t say” niet over een of ander meisje, maar over dit stukje natuurpracht 🙂

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Wilsons Promontory

Oh zo jammer, maar zonder vergunning mag je hier niet overnachten. En het is zomer dus is het verkrijgen van een kampeerplaats en vergunning niet zo eenvoudig door de toeristische belangstelling. Maar iedereen die ook maar Australië bezoekt, moet dit stukje vergeten land zo’n 200 km zuidoostelijk van Melbourne zeker bezoeken. Het is de trip absoluut waard.

Maar omdat ik toch ooit op Philip Island moest geraken, reed ik dus door naar Inverloch. Waar de toeristische diensten hun fascinatie voor deze steden halen, is mij een groot raadsel. Ook hier is bitterweinig te zien of te doen. Maar hier hield ik wel halt voor de avond. Nog een stop voor ik in Phillip Island beland, Wonthaggi. Een mooi plaatsje met behoorlijk wat winkels waar ik mijn voorraad in heb geslagen (toen wist ik nog niet dat Cowes, de stad op PI ook supermarkten had).

En daar is het dan San Remo (nee hoor, ik ben niet plots naar Italië versast), de toegangspoort naar PI. Klein stadje waar ze om 12 pm de pelikanen voeren met vissenkoppen (en dus een immense stank), waar je reuzeroggen ziet rond de pier en waar de cafés sluiten om 4 pm. Dus een koffietje moet je niet meer drinken dan. Maar mijn verblijfplaats ligt aan de overkant van de brug in Newhaven. The Island Accomodation is een hostel ingericht als strandhuis en hier heb ik een en suite ofwel een badkamer op de kamer. En de receptionist, een Belg. Hoe tof (en er zijn er nog en ook Nederlanders). Heel rustig hostel maar net iets te weinig opbergruimte in de keuken. En dan vervolgens mijn oor te luisteren gelegd bij de infodienst op het eiland. Waar het op neerkomt is dat alles hier betalend is, van chocoladefabriek (de chocolade komt nog niet eens aan de enkels in vergelijking met onze Belgische delicatesse) tot pinguïngparade (zo zie je maar weer hoe ze zelfs deze diertjes uitmelken met als doel winst maken). Eerst ben ik vooral de stad gaan bezoeken (om te eten) en dat was dus Cowes. Ondertussen ook nog wat gerief meegebracht om te koken nu ik er toch was. Dan ’s avonds de Nobbies bezocht. Jawel het uiterste puntje van het eiland waar je alleen met een betalende verrekijker de zeehonden kan zien (en opnieuw een toonbeeld van hoe gericht ze zijn op geld). Nadien was het tijd voor de pinguïnparade. Dit kostte me $23,80 en fotografie en filmen is er strikt verboden. Ongelooflijk hoe weggesmeten geld dit is want het is een ordinaire toeristische attractie waar je de pinguïns aan land ziet komen, vooruitlopen, terug in zee duiken, opnieuw proberen over het strand te geraken op een veilige manier en vervolgens spurten naar hun nest. Als ik mijn geld kon terugvragen, wel ik deed het. Ook al investeren ze een groot deel in natuurparken, zelfs dan licht je toeristen niet zo hard op maar vraag je een bijdrage en laat je die diertjes rustig leven zonder ge-wooooow en ge-oooohhh. En toppunt, ik was mijn kamersleutel kwijtgeraakt in het complex, wat ik maar opmerkte toen ik aan het hostel arriveerde en bijgevolg dus nog eens de hele eind mocht terugrijden. Het is trouwens bijzonder onveilig om in de donker ter rijden op PI want er is geen straatverlichting, dieren kunnen plots opduiken en tegenliggers hebben bijzonder felle lichten die je even verblinden. Nu zonder pinguïn onder mijn auto of dieren onder mijn wielen ben ik veilig teruggeraakt. En wat een prachtige nachthemel zie je hier. Door het donkere eiland zie je de sterren en het universum in al haar pracht. Dus wat dacht ik, morgen boek ik een nachtje bij, bewonder ik een prachtige zonsondergang en bekijk ik rustig de mooie nightsky. Niet dus! Speciaal om me aan thuis te herinneren hebben ze in Australië beslist om het goed te laten regenen. Alweer dus een miserabele dag in Victoria. Hier moeten ze denken: “Hadden we dit weer maar 5 jaar geleden gehad, dan waren verschillende dorpen niet verslonden door bushfires.”

DSCF3276 DSCF3280 IMG_1978 IMG_1981 IMG_1990 IMG_1993 IMG_2003 IMG_2020

Nu ja, niets aan te doen. Dan maar rustig chillen en niks doen. Want internetten, daar pas ik voor. $5 per uur vind ik zo net iets te veel van het goede. Ik stel voor om bij Australiërs die Europa bezoeken, ook even flink door te rekenen en hen een gepeperde rekening te bezorgen. Zie je het al voor je aan de Eiffeltoren: Adults €20 – Children €12 – Students/65+ €15 – Australians €35. Of in cafés: alle dagen open van 8u – 23u (Australians only allowed between 9 am and 4 pm). Ahja, we mogen ze niet teveel verwennen of ze willen dat nadien ook in hun land 😉

En nu is het zover, ik ben aangekomen in Melbourne. Het is bewolkt (hoe kan het ook anders) en jawel hoor, ik heb de bordjes gezien “turn right from left lane”. Kwestie van het in deze moeilijke stad toch nog even wat moeilijker te maken, dus wie rechts wil afslaan moet uiterst links voorsorteren.

Noot: Voor alle veiligheid heb ik in Eden ook nagevraagd hoeveel tankstations ik onderweg tegenkom en of er bosbranden zijn op mijn route. Er was er eentje redelijk dichtbij (nu ja, ver genoeg in Europese afstanden) en de rest zit in West-Victoria en Adelaide.

Opmerking: Er zijn ook zaken waar ik Australië niet zo graag in heb. Ze hebben irritant veel vliegen en overactieve muggen (jep, ik heb een overtollige hoeveelheid insectenbeten door de inactieve DEET-producten die ze hier verkopen). En ook alcohol is hier peperduur (licor 43 kost maar liefs 56,90$).

Nog meer foto’s volgen op Facebook 😉

HAPPY NEW YEAR!!

Hi everyone/Hoi iedereen

As one of the first countries in the world , Australia has the privilege to embrace the New Year 2015 with a spectacular fireworks (actually a couple of them). And what do you think I’m doing right now … YES, watching the massive fireworks in Sydney Harbour. And via this blog, I want to tell you all:

HAPPY  NEW YEAR

2015 has arrived (well Down Under) and hopefully you all have an amazing NYE celebration in Asia/Europe/Africa/N-C-S America

One of the compulsory good intentions you should make is, VISIT New Zealand & Australia!

Walking in a winter wonderland (Triangle: Wollongong – Canberra – Narooma)

UPDATED VERSION: PICS ADDED

Hoi beste lezertjes,

Dit is het eerste blogbericht waarbij ik nieuwe verhaaltjes uit een nieuwe omgeving kan vertellen, met dank aan de auto die ik vorige keer kocht.

Uiteraard zijn daar attributen voor nodig zoals een matras, wat kookmateriaal en belangrijkst, een gps. Die kost hier zo’n 68 dollar, spotgoedkoop dus, en kan ik gebruiken in heel Australië en Nieuw-Zeeland. En nog beter, de stem en bediening zijn ook in het Nederlands, al is zijn uitleg soms wat onduidelijk.

Terug bij de auto dan. Deze bracht me tot in Wollongong, de eerste grote stad ten zuiden van Sydney (65 km). Hoewel de afstand bijzonder klein is, duurde de rit ruim 2 uur, wat nog maar eens getuigt van hoe Australiërs aan hun auto verknokt zijn aangezien de avondspits al om 14 uur van start ging. En omdat mijn gps niet zo heel duidelijk verwoorde wat ik moest doen, belandde ik in het Royal National Park. Helaas had ik niet gezien dat hier voor betaald moest worden (en aangezien ze hier ook geen betaalhokjes hebben zoals in de rest van de wereld) waardoor ik dus maar even moest mailen naar de bevoegde instantie met de vraag of ik hier überhaupt voor moest betalen en of dit achteraf nog kon. Gelukkig kreeg ik snel antwoord waaruit bleek dat ik niks moest betalen.

Uiteindelijk ben ik in Wollongong geraakt. Wollongong is een kleine stad en leeft vooral van haar haven met nogal zware industrie. Nu het heeft ook enkele mooie stranden, waar helaas het uitzicht langs de zuidkant niet zo aantrekkelijk is door die industrie. Maar gelukkig zit die voldoende ver verwijderd van de bewoonde delen om er toch een leuke stad van te maken. Wollongong is doorgaans wat te vergelijken met Merelbeke, veel bewoning en een duidelijke kern met alle cafeetjes, pubs, restaurants en winkels. Maar in één opzicht verschilt het er toch duidelijk van: het strand. Aangezien ik bijzonder vroeg wakker was na een nachtje in de auto slapen (5 uur), besloot ik maar naar het strand te rijden. Ongelooflijk maar waar, er zijn al mensen wakker en aan het sporten (de nationale bezigheid ’s ochtends en ’s avonds). En hoe dichter het bij 6 en 7 uur komt, hoe meer volk er aan het joggen of lopen is. Veel zweten zal er niet geweest zijn, want het was nog wat frisjes op dat uur met redelijk wat wind. Ook de golven waren bijzonder wild, en dat levert prachtige beelden op als een golf wordt gebroken door de golfbreker. Maar daarnaast beschikt de stad ook over twee vuurtorens waarvan er eentje is die eenzaam op het puntje staat en alleen door 3 kanonnen wordt omringd. Dit is uiteraard te vinden op het stadstrand, maar een veel mooier strand is het North Beach. Hier heb je een prachtig stukje natuur aan de oceaan. En ernaast ligt het zwembad. Er loopt zelfs een pad door dat door weinig mensen wordt gebruikt en uitgeeft op een prachtig stukje duinen waar niemand je ziet en jij toch een ongelooflijk uitzicht hebt op de oceaan en de natuur (iemand zin in een romantische picknick, dit is de geschikte locatie).

DSCF2882 DSCF2887 DSCF2891 DSCF2899 DSCF2903 DSCF2905 DSCF2910

Erika, Wollongong is vanaf nu Belgisch grondgebied :)

Erika, Wollongong is vanaf nu Belgisch grondgebied 🙂

Nu omdat mijn gsm er de brui aan gaf, zat internetten er niet meer in, dus dan maar met de iPad naar de McDonalds (die vind je hier in voldoende aantallen in de steden). Alleen had hier de wifi wat meer moeite waardoor ik nog niet veel verder kwam.

’s Middags had ik een infosessie in Homebush (Sydney) dus de weg terug naar de grootstad. By the way, het links rijden en alles omgekeerd doen gaat verbazend vlot. Maar de afstanden zijn hier zo groot en onderweg zie je alleen maar bomen dus is helemaal alleen rijden maar een saaie bedoening. Daardoor zie je maar hoe snel je de hostelsfeer en de babbeltjes mist.

BTW: overal in NSW zie je regelmatig het bord “Stop, Revive, Survive”, hoor je regelmatig de spot “don’t trust your tired self” en wordt ook via camera’s in de gaten gehouden of je afwijkend rijgedrag vertoont. Ze zijn zich er dus van bewust dat deze wegen saai zijn en je dus moe maken. Dus elke 2 uur stoppen is hier meer mentaliteit dan advies.

Omdat Wollongong nu niet zodanig groot is – ze hebben hier wel de lokale en grotere versie van Technopolis, dus dat staat op mijn verlanglijstje – besloot ik dan maar naar nog wat zuidelijkere gebieden te trekken. De keuze was ofwel inlands naar Canberra ofwel zuidwaarts via de kust naar Batemans Bay. Ik heb nog 2 weken voor ik in Sydney terug moet zijn voor het grootste nieuwjaarsvuurwerk ter wereld, dus kan ik nog heel wat bezoekjes doen aan de steden/dorpen in New South Wales en de Australian Capital Terrirtory.

Het is uiteindelijk Canberra geworden en de terugrit via Batemans Bay zo naar het Sydney (met regelmatige stops op de mooiste en interessantste plekjes).
De weg naar Canberra is – om het te omschrijven – lang met heel veel maar echt heel veel bomen. Af en toe komt er een “road” uit op de snelweg of zie je eens een bordje met een stadsnaam op voor de volgende afslag. Op de 290 km die ik reed van Wollongong naar Canberra heb ik denk ik slechts een 15-tal echte afslagen gezien en een 4 of 5 tankstations. Het verkeer is rustig en dus heel aangenaam om te rijden.

Onderweg ook even gestopt in Goulburn, de oudste inlandse stad van Australië. Het heeft wat weg van een Amerikaans stadje in het binnenland. Gezellig, iedereen kent elkaar (ook al zijn er 21.000 inwoners) en toch authentiek. En omdat het zondag is, gaat iedereen naar de kerk. Een beetje vreemd daarbij is dat de winkels wel open zijn op de zo heilige rustdag. De stad heeft een mooi openluchtzwembad, een skatepark, een kathedraal, een reuzeschaap, een oude watercentrale en tal van andere bezienswaardigheden. En het is de stad van de roos, dus een rozentuin kan niet ontbreken. Tal van verschillende soorten en elk met een eigen geurenpalet. En leuk weetje, de stad zendt dit jaar een team om deel te nemen aan een watersportwedstrijd (ik dacht surfen of zeilen) terwijl ze hooguit een rivier hebben en meer niet.

DSCF2928 DSCF2929 DSCF2932 DSCF2933 DSCF2935 DSCF2938 DSCF2942 DSCF2946 DSCF2954

In Canberra viel het direct op, alles is hier gebouwd in cirkeltjes. Een beetje lastig om er vlot je weg te vinden op een zo kort mogelijke manier maar goed, het is een groene hoofdstad die eerder aanvoelt als een stad zoals Hasselt in plaats van een hoofdstad zoals Parijs, Londen of zelfs Brussel. Veel hoogbouw staat hier niet, enkel in en rond het CBD vind je wat hoogbouw maar dat is het. En eigenlijk is dat best plezant, want zo behoud je het zicht op de Black Mountains en Lake Burley Griffin. En dit laatste is een van de leukste troeven van deze stad. De stad is rondom dit meer gebouwd en het speelt dus een centrale rol. Er zijn twee hoofdslagaders over het meer die samen met een laan in het noordelijk deel van de stad de driehoek vormen waarin alle belagrijke gebouwen liggen (Parliament, Australian National Library, Questacon, Anzac Memorial, …). Het verkeer is overdag wel wat drukker en er lopen wat mensen op straat, maar ’s avonds na 19u rijdt er nauwelijks nog iemand rond en loopt er ook niemand meer buiten. ACT-ers zijn duidelijk niet de mensen die ’s avonds graag op stap gaan.

En uiteraard, er valt niet aan te ontsnappen, zoals over de hele wereld gekend is, werd in Sydney, waar ik enkele dagen geleden verbleef, op één van drukste plaatsen in het CBD een gijzeling gepleegd. Martin Place is een van de plekken waar je langskomt en zeker in de kerstperiode aangezien hier de kerstboom van Sydney staat en ook iedereen zijn kerstinkopen doet. Hoe ook, per bus, te voet, met de auto of met de trein, Martin Place kom je tegen. Vandaar dat het ook zo sterk op de voet gevolgd werd, en ook doordat Seven Network haar nieuwsstudio heeft op Martin Place en ze er dus als eerste bijwaren. Voor de meeste Australiërs was dit “shocking” en het werd volop in nieuwsvorm uitgezonden (via tv – op alle zenders, via radio of online) en al zeker in Sydney en Canberra (het politieke hart van het land). Of zoals een local uit Canberra zei: “He’s a guy who definitely doesn’t like his chocolate today.” Normaal zou ik vandaag de politieke en ambassadewijk bezoeken, maar die heb ik eventjes verschoven naar de dinsdag.

Die dag deed ik de National Library, Questacon (het nationale Technopolis), National Gallery en High Court of Australia. Questacon was de leukste (en ook enige betalende attractie) maar er liepen massaal veel kinderen rond die op schooluitstap waren. En die mij probeerde uit te leggen hoe de experimenten werkten, een jongen van 24 met reeds 2 diploma’s in de wetenschappelijke sector 😉

En op dinsdag werd dan duidelijk wat er zoal was gebeurd in Sydney. De NSW police was het na 16 uur zat en drong het café binnen waarbij uiteindelijk 3 van de 18 mensen (17 gegijzelden en 1 dader) om het leven kwamen. Vreselijke tol, waardoor alle vlaggen in het land halfstok hangen. Ook vormt er zich een bloementapijt aan Martin Place.

Ik heb zelf ook nog wat van de stad verkend samen met mijn Nederlandse roommate. Onder meer het parlement en de National Archives kwamen aan bod. Vreemd om zo’n groot parlement te zien voor een land met slechts 20 miljoen inwoners.

De dag nadien was mijn laatste volledige dag in Canberra en die dag kon je de fietsen aan de halve prijs huren. Eerst en vooral, de fiets was rotslecht. Een constant gepiep en geen versnellingen en vooral er zat een automatische achterrem op, waardoor je dus telkens bij het uitrijden en je voeten dus stil houdt, automatisch afremt als je de pedalen in de omgekeerde zin beweegt. Verschrikkelijke rit maar gelukkig was het uitzicht de moeite waard. Tijdens de rit kwam ik ook onrechtstreeks langs het National Museum of Australia. Een speciaal gebouw, artistiek maar mooi en gevuld met kunst en info over Australië (lokale bevolking, de ontdekking, de kolonisatie, bosbranden, natuur,etc.). Maar ik ben geen museumman, dus bleef ik hier ook niet zo lang binnen en vooral, de tocht langs het meer was nog maar 5% afgewerkt. Voor een hoofdstad te zijn, is hier toch wel meer groen dan gebouwen te zien. Fiets 5 minuten uit het CBD en je bevind je in een groenzone.

TIP: een tocht rond het meer duurt met de fiets ongeveer 2 uur, te voet duurt deze 7-8 uur.

BTW: wist je dat Australiërs er rotsvast van overtuigd zijn dat het continent Antarctica hun territorium is. Precies of hun land nog niet groot genoeg is, eisen ze nog even een ander continent op, wat natuurlijk niemands eigendom is en alleen stukken ervan geclaimd worden door verschillende landen (Noorwegen, Rusland, Australië,…) voornamelijk voor hun onderzoeksbasissen.

CNB1 CNB3 CNB5 CNB8 CNB11 CNB14 CNB15 CNB20 CNB23

National Library

National Library

Een hele hoge fontein

Een hele hoge fontein

DSCF3014

Look a cannon that looks like a Pinokio

Look a cannon that looks like a Pinokio

DSCF3021 DSCF3022 DSCF3023

National Museum Australia

National Museum Australia

IMG_1040 IMG_1043

Old Parliament House

Old Parliament House

Parliament House

Parliament House

IMG_1062

Senaat

Senaat

Anzac Memorial

Anzac Memorial

IMG_1114 IMG_1115

De volgende halte was Batemans Bay, de dichtstbijzijnde stad aan de oceaan voor inwoners van Canberra. Een bijzonder karakterloze stad. Buiten een baai en een shoppingcenter (een heel klein) is hier bijzonder weinig te zien of te beleven. Ze hebben een Macca dus het zal wel min of meer een belangrijke plaats zijn, alleen ik zie het niet. Dus buiten een mooie tocht langs het water en de nodige inkopen in de plaatselijke Woolies, Aldi en K-mart, ben ik hier niet zo lang gebleven. En aangezien het dan toch bijna avond was, maar even mijn eerste free camping gedaan – Waldrons Swamp Rest Area. Een behoorlijk rustige locatie langs de Princess Highway met een toilet en (ondrinkbaar) water. Nu dat laatste was toch alleen maar om de afwas te doen, dus hoefde dat nu ook niet drinkbaar te zijn.

IMG_1124 IMG_1128 IMG_1132 IMG_1137

De volgende ochtend lekker ontbeten, de afwas gedaan en vervolgens vroeg een Queenslander me waar er goede fishing spots waren. Hij ging er vanuit dat – omdat ik alleen rijd – ik een New South Welshman was en dus de lokale visplaatsen ken. Helaas, geen visliefhebber en geen local. Dan maar de weg op naar Narooma, tot dan toe mijn zuidelijkste plekje van Australië. Dit was ook mijn eindstop alvorens ik terug noordwaarts rijd om de Sydney NYE 2014 celebrations te bewonderen. Ik heb nog 1 week te gaan alvorens ik er moet zijn dus kan ik op een rustig tempo terug rijden (het zijn tenslotte 394 km).

Narooma is in vergelijking met Batemans Bay een veel mooier dorpje en eerlijk, ook een van de mooiste die ik tot nu toe heb gezien. Al kan dat laatste snel veranderen aangezien ik er nog maar 1 maand ben. Het is klein en bescheiden maar heeft een mooie wandelroute, prachtige stranden en ook goede vislocaties en helaas ook viswinkels (en daar stinkt het ook soms naar). En normaal komen hier ook zeehonden rusten, maar die heb ik niet gezien. Wel surfers en daar kon ik nu een mooie foto van nemen (het wordt dus hoog tijd dat ik het zelf leer). Ook vind je hier een mooi golfterrein en een rots met het Australisch vasteland in – of zoals het noemen, Australia Rock. Dit ontstond toen een schip dat aangemeerd lag, een gat maken in de rots met als gevolg toevallig de vorm van Australië (zonder Tasmanië en al hun kleine eilanden). Ook een toffe kerk die een authentiek karakter heeft. En heel veel lege stranden op de zuidkust van NSW. Nauwelijks of zelfs geen mensen.

BTW: niet zo heel ver van hier (in noordoost Victoria) zijn er bosbranden, terwijl hier het risico minimaal is. Ook rond Perth woeden hevige bosbranden, maar dat is nog een heel eind van hier.

IMG_1139 IMG_1144 IMG_1149 IMG_1153 IMG_1165 IMG_1170 IMG_1177 IMG_1183 IMG_1201

Australia Rock

Australia Rock

IMG_1209 IMG_1217 IMG_1225 IMG_1233

No danger

No danger

IMG_1237

Na Narooma, was het tijd om nogmaals te freecampen. Ditmaal was het de beurt aan Bodalla Park Forest Area. Een plots bordje wijst je erop dat het hier afslaan is, maar ik zat al iets te ver, dus terugkeren maar. Een heel rustige locatie, veel ruimte en zelfs de mogelijkheid om er te bushwalken, wat ik ook heb gedaan. Je komt uiteindelijk uit bij een groot meer en het is een leuke manier om de beentjes te strekken. Terug op de kampeerplaats waren de Duitse meisjes al vuurtje aan het stoken en hout aan het sprokkelen uit het Nationaal Park, wat jammer genoeg wel verboden is. En maar stoken, de vlammen rezen op en af en toe liep er eens een vuurtje weg van de stookplaats, gelukkig doofden ze het en was er een minimaal risico op brandgevaar. Jammer genoeg was hier een oh-zo-gezellige vogel die heel de tijd van zijn neus stond te maken om voedsel te krijgen (wat natuurlijk niemand doet want het is verboden). En ’s ochtends bij het ochtendgloren was hij daar weer.

Vervolgens Potato Bay opgezocht, wat blijkbaar in het nationaal park zou liggen. Veel zand en veel bomen, maar geen bushwalkers route gevonden. Dus maar de kust afgewandeld en dat leverde mooie kiekjes op.

En op de weg van Potato Bay naar de Princess Highway heb ik ook mijn eerste 1-meterlange reptiel de weg zien oversteken. Gelukkig voor hem/haar was ik het enige voertuig en reed ik traag genoeg opdat ie rustig kon oversteken. Prachtig beest (het leek het best op een varaan, hoewel ik natuurlijk niet zeker ben)! Jammer dat er geen wallaby overstak, want daarvoor waarschuwt een bordje hier wel. Die zou ik graag eens in het wild zien. En net nadat ik dit schreef, kreeg ik met behulp van een groepje Nederlandse jongeren, een echte kangoeroe te zien. Heel erg op zijn hoede maar zeker niet mensenschuw. Grazend langs de rest area zonder schroom. Heel leuk om te zien. Ook een Duits koppeltje stond te kijken naar dit eenzame beestje. Alleen voor een groepje Fransen was het niet interessant genoeg, die bleven lekker doorluisteren naar de radio.

IMG_1269 IMG_1280 IMG_1297 NSW6 Waldron Swamp Area20

Aangezien ik nu beschik over een boekje met alle nationale parken van NSW – en dat zijn er veel – en dus ook de toegangsprijzen weet, besloot ik maar om er eens eentje te doen. Eisen: er moet water zijn, de tracks niet te lastig en vooral niet te ver van mijn startlocatie. En het werd dan maar Murramarang National Park met een toegangsbedrag van $7. Aangezien een jaarpas voor alle parken $190 kost en ik ze nooit allemaal ga doen, laat staan zolang in NSW blijven, besloot ik dus maar alleen dit park te doen. Nu het ticketje kopen was nog niet zo evident. Eerst en vooral stond de ticketmachine pas aangegeven als je het park weer uitrijdt, terwijl je het net moet kopen als je binnenrijdt maar daarenboven waren de parkwachters in de verste verte niet te bespeuren. Dus maar even wachten. En toen kwamen ze, vroeg ik een dagpas en gaf hij me een single park annual pass van $22. Ik dus vriendelijk vermelden dat ik de dagpas van $7 wil en niet het hele jaar dit park wil bezoeken, en toen kwam het moeilijke, het ticketje afdrukken en het geld teruggeven (want hier kunnen ze nog niet zo heel goed tellen J 22-7 = 14 of is het nu iets anders?). Nu prachtig park, met een azuurblauwe kustlijn, parelwit strand (met zeegras en zeewier op), een groot meer en tal van bomen (had je nu wat anders verwacht?). Eerst even de strandwandeling gedaan, met magnifieke foto’s als resultaat. ’s Middags dan de bushwalk langs het meer. Hoewel er staat dat je het meer rond kan, loopt het pad maar langs een kwart van het meer en stopt het aan de weg. Dus maar terugkeren om nog even aan het strand te liggen. Keep on dreaming dude, was het daar serieus aan het waaien terwijl je aan het meer niks gewaar wordt van die wind. Dus dan maar geen duikje in het zeewater of even snorkelen. Nee , blijf maar gewoon op het strand liggen om even gezandstraald te worden. Dus vroeger dan verwacht het park verlaten. En dan nog even op zoek naar de volgende nachtstop. Die lag nog een eindje ervandaan, niet zo ver van Jervis Bay. Valt dit tegen zeg, hier zal het slapen worden in de auto in plaats van in mijn tentje. En helaas ligt het ook pal naast de Princess Highway, maar so be it, het is tenslotte gratis. En woensdag, dan kan ik uitrusten in het hostelletje in Wollongong (waar ik 2 weken geleden deze trip begon). En zondag, dan staat mijn laatste week in Sydney te wachten – van dit jaar, want daar vier ik dit jaar de overgang van oud naar nieuw met een spectaculair groots vuurwerk.

IMG_1355 IMG_1372 IMG_1373 IMG_1377 IMG_1380

Maar voor het woensdag is, komt er nog een dinsdag en een maandag. En die laatste was de dag om Nowra en Kiama te bezoeken. Nowra ligt nogal wat landinwaarts en het was er beduidend warmer dan aan de kust. En toen hoorde ik de weersvoorspelling voor de oostkust: een hele week vol onweer en stormen. Hoe zeggen ze dit, vrolijk kerstfeest, al zal het dit jaar niet wit of zonnig zijn, maar een traditionele Belgische kerst met regen :p … Nu terug naar Nowra, het ligt wel prachtig aan de rivier en je kan er een leuke wandeling maken, maar meer is hier nu echt niet te doen. ’s Middags was het dan tijd voor Kiama, wat volgens Lonely Planet de mooiste stop langs de zuidkust is. Het is inderdaad een leuk dorpje/stad met een authentieke winkelstraat en een onwijs mooie kustlijn (die vooral uit rotsen bestaat en wat noordelijker uit het zandstrand). En wat vind je hier ook, een blowhole – een gat waar je even kan blowen 😉 – een gat waar bij hoog- en springtij het water hoog opspuit. En helaas toen ik even verder de rotsen opwandelde begaf mijn teenslipper het – en het is behoorlijk pijnlijk om die eind terug te wandelen op van die kleine steentjes. Gelukkig kon ik het herstellen als ik terug was en verder wandelen naar de Cathedral of the Sea (of hoe dat ook heet). Oke, het heeft wat weg van een op schaal uit-rotsen-geërodeerde kathedraal maar verder is hier alleen maar een strand (en laat het nu net zeer zwaar bewolkt zijn en behoorlijk fris). Tenslotte nog even naar de riviermonding wat verderop en dan zit mijn dag er alweer op. Op naar Wollongong, voor een dagje strand liggen, de stad zelf verkennen en tenslotte ook nog eens een hostel op te zoeken.

IMG_1393 IMG_1397 IMG_1408 IMG_1413 IMG_1420 IMG_1424 IMG_1431 IMG_1436 IMG_1445

En op de dag voor kerst – waarop in België typisch kerstavond wordt gevierd – worden hier massaal de kerstjingles afgespeeld (zelfs “I’m dreaming of a white Christmas” en “Let it snow”), krijg je extra vroeg de kans om nog allerlaatste shoppingavonturen te beleven en kan je ’s avonds kijken naar Carols at the Domain. En waarschijnlijk is hier hun traditionele kerstmaal een BBQ (thans volgens de radio), maar evengoed lusten ze hier een hammetje of een kalkoentje (of misschien een opgevulde kangoeroe, omdat ze hier toch graag volledig omgekeerd zijn).

Weetje: Ondertussen al ruim 1200 km gereden op anderhalve week tijd. Het wordt hoog tijd dat ik werk zoek, anders zal dit avontuur snel aan een einde komen, en dat wil ik natuurlijk nog niet. Dus na de Australian Open wil ik vollebak aan de slag gaan.

Tot zover dit langere verhaal, want zonder wifi kan ik natuurlijk niet posten. Dus bereidt jullie maar voor, want er zullen er nog wel volgen die maar om de 2 à 3 weken gepost zullen worden.

See ya mates and have a Happy X-mas!

IMG_1448

Sorry voor de schrijffouten in de eerste versie en voor het ontbreken van de foto’s (tja, je hebt hier wifi voor nodig en dat had ik niet).

I’m walking in the rain

Omdat er ook zoiets bestaat als niet-Sydney, besloot ik dan maar om even een weekendje naar de Blue Mountains te trekken. Mijn uitgangsbasis is Katoomba, tevens de hoofdplaats in dit gebied.

Note: de rit hierheen met de trein is op zijn minst gezegd een lange rit (1u59) maar met mooie uitzichten en vooral niet zo duur ($5,40 voor 120 km). Probleem zal zijn om terug te keren want er zijn werkzaamheden tussen Penrith en Central waardoor iedereen daar moet overstappen op een bus (en dat is een hele lange rit).

Wat een verschil zeg, precies of ik in een luxeresort terecht kom na zo’n compacte bunker in de stad. En vooral, hier zijn er geen camera’s die je constant begluren.

Over Katoomba valt weinig te zeggen, een beetje een doodse stad waar de mensen niet meer buitenkomen na 20u (en ook de gordijntjes en de deur van het hostel toegaan). Ook is de gemiddelde leeftijd op dit moment ergens rond de 40-50 jaar (naarmate het weekend vorderde daalde deze naar ergens rond de 30, mede door de Duitse jongeren. Maar wat is dit zeg, een bejaardentehuis? Op die 2,5 weken dat ik nu Down Under zit, is er een vaste trend, Duitsland heeft blijkbaar besloten om al haar inwoners naar Australië te sturen. Wat ook een beetje vreemd is, de supermarkten (Woolworths en Coles) zijn open tot middernacht, maar na 20u zie je er nauwelijks nog mensen.

Katoomba ligt wel ideaal, pal aan de Three Sisters en van daaruit kan je de vallei in. Enige echte minpuntje, als je een lange bushwalk maakt en je bent daardoor wat uitgeput, wel vergeet het want er volgt een ferme klim in het dorp zelf (want ook hier zijn ze zot van hellingen). Een vraag die me nog bezighoudt is “wat hebben die Australiërs met wijken te bouwen op heuvels?” Schraap de heuvel af, bouw alles op gelijke hoogte en laat de rest rondom heuvelachtig :p

Eerste wat ik dus deed was na aankomst de Three Sisters gaan bekijken (en oh wat heb ik spijt dat ik vergat om de zonsondergang te bekijken, want de dagen nadien kregen we 3 helse onweersdagen). Roommate Adrian (Zwi) wist me te vertellen dat het mooi was 😦
Volgende dag was het dan echt tijd voor een bushwalk. Aangezien ik geen wandelaar ben (hooguit de winkelstraten in Gent of een wandelingetje in het park) koos ik toch voor een hard en een experienced walk (ach, als er iets zou gebeuren bel je 000 of zullen ze wel komen zoeken als je niet aankomt in het hostel). Bijlange niet zo zwaar als gedacht, alleen verbruik je nogal wat energie die ik niet kon aanvullen met eten, want dat had ik nu niet ingepakt. Beneden is het ook koel genoeg dus het is doenbaar. Eerst even Leura Cascades bezocht, wat een heel mooi stukje natuur is. Vervolgens van daaruit richting Scenic World langs de Giant Stairway (900 trappen) en de Three Sisters. Onderweg (in het regenwoud) hoef je geen mp3 want de vogeltjes fluiten erop lossen en zorgen voor de nodige muziek. Ook zie je geregeld watervallen en vooral heel veel trappen (of wat er voor moet doorgaan). En heb ik ook geluk, ik zag een wondermooie Crimson Rosella (zeg maar 4 op heel de weg) en nadien ook nog een Lyrebird (helaas had die wel door dat ik hem stond te begluren en liep hij steeds verder weg).
Toen ik aan Scenic World aankwam kon ik kiezen – Furber Steps (trapjes omhoog) of Scenic Railway (14$ om 3,5 minuten in een treintje te zitten). Ik koos voor nummer 1 uiteraard. Hell yeah, omhoog gaan met een bijna lege maag. Maar ik ben er geraakt, en net op tijd voor het eerste grote onweer losbarste.

Dag 3 in Katoomba begon mooi, dus ik ging voor de Golden Stairs naar Ruined Castle en dan terug via Landslide en Scenic World. Eer ik die Golden Stairs vond, sloeg het weer om. Regen (eerst wat motregen) met geregeld wat licht en geluid bij. Nadien stopte het, maar omdat ik zag dat er nieuw onweer op komst was heb ik Ruined Castle maar gelaten voor wat het is. Dus via de Federal Pass en Landslide naar Scenic World dan maar. Zeker niet aan te raden (ook het hostel zei dat je een ommetje moest maken omdat Landslide dicht was, alleen een ommetje vond ik niet en Landslide was open). De rotsen zijn na regen immens glad en de hoogteverschillen komen soms overeen met 4-5 treden, wat eigenlijk een beetje gevaarlijk was. Ook moest ik blijkbaar opletten van slangen (meerbepaald de Brown Snakes, of de tweede meest giftige slangen ter wereld) maar ik heb er geen gezien (jammer?). Uiteindelijk belandde ik op de Scenic Walkway en daar nog maar wat rondgekeken tot het ineens met bakken uit de lucht viel. Omdat ik geen zin had om 45 minuten te klimmen in de regen heb ik dan toch maar 14$ gespendeerd aan de railway. Hier moet ik eerlijk over zijn, ik heb nog nooit 10 euro zo snel en zo nutteloos weggegooid als nu. Komaan zeg, 3,5 minuten in een treintje die onder een hoek van 52° de helling opgaat. En toppunt is dat het hele pakket (een kabelbaan, een treintje en een kabellift met glasbodem) 35$ kost, en er dus mensen zijn (Aziaten) die hier geld aan verspillen. Scenic World is een “DON’T DO THIS” attractie, want van daaruit moet je ook nog een halfuur stappen naar Katoomba.

Ik moet mijn ruim hostel verlaten en terug naar Sydney. En dat was een laaaaange rit. Transport NSW voert in het weekend namelijk werken uit tussen Central en Penrith waardoor alle passagiers van de Blue Mountains naar Sydney en omgekeerd sowieso de trein moeten verlaten in Penrith om dan de bus te nemen naar Sydney (of omgekeerd voor wie naar BM wil). De rit met de trein tot in Penrith duur 1 uur, de busrit naar Sydney 1,5 uur (gelukkig dat het zondag was, maar toch was er file rond Sydney). En hier is het, u raadt het nooit, tijd voor wat onweer. Het ene na het andere met veel bliksems en veel gerommel. Oh dit voelt aan als een Belgian Summer.

Omdat het ook tijd wordt om de omstreken te verkennen, moest ik een keuze maken: busjes alhier en aldaar OF autootje om zelf alles te ontdekken. De keuze is natuurlijk snel gemaakt. Dus alle websites en borden afschuimen. Het was ook de bedoeling de Car Market te gaan bekijken, maar helaas was het zonder adres een beetje moeilijk om de juiste weg te vinden 😉 en liep ik dus de andere richting uit. Op die manier heb ik ondertussen wel Garden Island (waar de oostelijke defensiebasis ligt), het Australian Museum en het grote Coca Cola bord gezien. De auto die me aanstond was er een in Dee Why, een klein uurtje buiten het CBD. Het was de eerste auto waar ik naar ging kijken, maar het zag er meteen goed uit. Ik ben wel nog naar enkele andere auto’s op zoek gegaan, maar deze waren vaak slechter af, duurder of gewoon al verkocht toen ik aankwam. En omdat hij me al direct aanstond, een tweede keer gaan kijken, alles nog eens goed controleren en proberen wat van de prijs te krijgen. En wat kocht ik, een Holden Astra 1998 die in orde is (oké, de airco die werkt niet meer, maar dit wist ik, maar hij had nog maar 2 gebruikers voor ik hem kocht en dat was een Australische dame en een Australiër die hem regelmatig voor onderhoud naar de garage deden) en vooral, hij heeft de pedalen zoals een Europese auto (vlnr: koppeling, rem, gas) en de knipperlichten steek je ook aan met je linkerhand (ipv rechts in Australië). Het kan wel tellen, want nu spendeer ik die kosten niet meer aan hostels en bussen en kan ik het land verkennen.

En leuk extraatje, bij het afsluiten van de deal kwam een wilde kaketoe rustig op het balkon zitten. En deze kan je perfect een koekje geven, hij neemt het mooi aan en eet het rustig op. En dit naast al de andere prachtige vogels die hier in de bomen zitten.

Minpuntje: het is al de hele week aan het regenen met af en toe eens een onweertje. Het is ook gevoelig kouder dan de voorbije weken.

DSCF2808

The Three Sisters

The Three Sisters

Blue Mountains

Blue Mountains

DSCF2843 DSCF2863 DSCF2867 DSCF2869

YEAH ME, feeding a Cockatoo

YEAH ME, feeding a Cockatoo

IMG_0910 IMG_0914 IMG_0920 IMG_0928 IMG_0929 IMG_0932

Leura Cascades

Leura Cascades

IMG_0940

Crimson Rosella

Crimson Rosella

IMG_0950 IMG_0965 IMG_0968 IMG_0977 IMG_0980

Scenic Railway, steilste daling (52°) ter wereld OFWEL de grootste rip-off ter wereld

Scenic Railway, steilste daling (52°) ter wereld OFWEL de grootste rip-off ter wereld

IMG_0985 IMG_0986 IMG_0988